Οι λιγοστοί κάτοικοι της Γρατινής Ροδόπης συνεχίζουν τον αγώνα της ζωής

Επηρεασμένοι από το γενικότερο κλίμα, αλλά με διάθεση να μην το βάλουν κάτω και να συνεχίσουν τον αγώνα τους οι κάτοικοι στην Γρατινή της Ροδόπης. Βλέπουν το χρόνο να κυλά, αλλά τη θερινή ραστώνη να μην τους αγγίζει. Ίσα – ίσα, που, όπως λένε, «το καλοκαίρι, λόγω ενασχόλησης με τη γη είναι πάντα: «Τρεχάτε ποδαράκια μου»».

«Αλλιώς δεν γίνεται» δηλώνει η κα Ξανθή κάτοικος και αγρότισσα στον οικισμό, μαθημένη στα δύσκολα και εξηγεί μιλώντας στο «www.ertnews.gr» ότι ο χρόνος που απομένει για χαλάρωση την περίοδο του καλοκαιριού είναι λίγος, καθώς προέχει η φροντίδα των καλλιεργειών.

«Ο κόσμος είναι πεσμένος, η κίνηση μειωμένη» παρατηρεί ο πρόεδρος της τοπικής κοινότητας ο κος Χρήστος Τσέκης και σημειώνει ότι μια διαφορετική ανάσα προσέφεραν οι καλοκαιρινές εκδηλώσεις. ««Αναγκάσαμε» τους Γρατινιώτες που ζουν αλλού να θυμηθούν το χωριό τους και να το επισκεφτούν» δηλώνει αστειευόμενος και μιλά για το ξαναζωντάνεμα γειτονιών, καφενείων και αυλών, έστω για λίγες μέρες, για λίγες ώρες κάθε βράδυ.

Μια όμορφη καλοκαιρινή νότα για περισσότερα χαμόγελα σε αντίθεση με το χειμώνα που παραμένουν 180 κάτοικοι όλο κι όλο ( γίνονται 230 το καλοκαίρι με την επιστροφή παιδιών και εγγονιών). «Και πάλι καλά» λέει και προσθέτει εμφανώς προβληματισμένος «σε άλλους οικισμούς είναι χειρότερα τα πράγματα, λιγότεροι οι μόνιμοι κάτοικοι».

Στην πλειοψηφία τους αγρότες και κτηνοτρόφοι. Κάποιοι λίγοι επαγγελματίες και εργαζόμενοι στην Κομοτηνή που επιστρέφουν τα μεσημέρια στο χωριό τους για να φύγουν ξανά για τις δουλειές τους το επόμενο πρωί. Μικρή και η ενασχόληση με την κτηνοτροφία. Σε σχέση με τα παλιά χρόνια έχουν μείνει ελάχιστοι με ζωντανά. «Μας σώζει η κοντινή απόσταση με την πόλη, αλλά πόσο ακόμη;» αναρωτιέται ο κος Τσέκης.

Ιδιαίτερη δε αναφορά κάνει στους ηλικιωμένους συγχωριανούς του. «Το 80% πληρώνεται με συντάξεις 350 έως 420 ευρώ το μήνα. Παλιότερα τα βόλευαν, τώρα λόγω των ανατιμήσεων δεν τους φτάνουν. Βλέπεις από τις 20 του μηνός και μετά να μην βγαίνουν ούτε για έναν καφέ στα καφενεία του χωριού» παρατηρεί και ζητά την στήριξη με προγράμματα των λίγων νέων που παραμένουν για να συνεχίσουν να δίνουν πνοή στον οικισμό.

Πηγή: ERTNews.gr