«Με χρήματα από τουρνουά αγόρασα τρακτέρ»: Ο παγκόσμιος πρωταθλητής του Age of Mythology είναι αγρότης από τις Σέρρες

Eίτε πρόκειται για gaming, είτε πρόκειται για αγροτικές εργασίες, ο Θέμης βάζει σε όλα το μεράκι του και το πάθος του. Όταν είδα τυχαία στα social media την είδηση πως ένα παιδί από τις Σέρρες, κέρδισε το παγκόσμιο τουρνουά του Age of Mythology, παραλίγο να το προσπεράσω. Όταν είδα στη λεζάντα πως ταυτόχρονα εργαζόταν ως αγρότης, σταμάτησα για να σκεφτώ.

Δύο κόσμοι ξένοι μεταξύ τους συναντήθηκαν σε έναν σπάνιο άνθρωπο που μέσα από την κουβέντα μας, φανερώθηκε ο πηγαίος ενθουσιασμός του, η αγάπη του και οι προβληματισμοί του για την αγροτική ζωή, μαζί με το πάθος του για το gaming.

Θυμάσαι την πρώτη φορά που έπαιξες Age of Mythology;

«Στο Age of Mythology έχω εστιάσει τον τελευταίο καιρό. Πρώτη φορά έπαιξα το 2002 όταν βγήκε. Δεν μου είχαν πάρει οι γονείς μου υπολογιστή στο σπίτι και είχαμε πάει σε ένα internet cafe, από τα πρώτα εδώ στο χωριό, που είχε δύο υπολογιστές. Εγώ έπαιζα κυρίως Age of Empires 2. Ξεκίνησα να παίζω ανταγωνιστικά στα 12 με 13.

Έπαιξα πρώτη φορά το 1999. Το ανακάλυψα στον υπολογιστή της θείας μου. Ήμουν δημοτικό τότε. Είμαι από τον Σιμώνα (Σερρών) αλλά σχολείο πήγαινα στην Ηράκλεια με το λεωφορείο. Μετά γυρνούσα με τα πόδια στο σπίτι των παππούδων μου. Έτρεχα να γυρίσω γρήγορα για να προλάβω να παίξω. Η θεία μου με μάλωνε που έμπαινα στο δωμάτιό της. 

Έβγαινα κάθε πέντε, δέκα λεπτά στο μπαλκόνι για να δω αν έρχεται. Ήταν πολύ αγχωτικό. Με το που την έβλεπα να έρχεται, έκλεινα γρήγορα τον υπολογιστή, άφηνα το ποντίκι και την καρέκλα στη θέση που τα βρήκα και πήγαινα στο καθιστικό για να κάνω ότι βλέπω Τσικιτίτας».

Αντιμετώπισες τις διάφορες προκαταλήψεις που υπάρχουν γύρω από το gaming;

«Υπήρχαν αυτές γενικά αλλά κάποια στιγμή οι δικοί μου συνειδητοποίησαν ότι το παιδί τους δεν ζητάει χρήματα, δεν ζητάει χαρτζιλίκι. Δεν είχα και έξοδα βέβαια αλλά δεν ζητούσα χρήματα γιατί τα έβγαζα από τα παιχνίδια.  

Δηλαδή με το που ξέφυγα λίγο από το χωριό και συνειδητοποίησα ότι υπάρχουν τουρνουά, άρχισα να παίρνω διακόσια ευρώ τον μήνα, διακόσια πενήντα ευρώ τον μήνα από τοπικά τουρνουά στη Θεσσαλονίκη, κάποια στην Αθήνα, κάποια ευρωπαϊκά, βαλκανικά. Κάπου εκεί σταμάτησε όλο αυτό το “μην κάθεσαι όλη μέρα στον υπολογιστή, θα χαλάσεις τα μάτια σου, τι κάνεις όλη μέρα στο δωμάτιο”, τα γνωστά δηλαδή». 

Πώς συνδυάζονται αυτά τα δύο; Αγροτική ζωή και gaming είναι ένας σπάνιος συνδυασμός.

«Στο gaming υπάρχουν τρία επίπεδα. Το casual, το competitive και αυτό που είναι πάνω από το competitive.  Αν είσαι competitive και εστιάζεις κάπου και έχεις σκοπό να ανέβεις, κάποια στιγμή φτάνεις προς το ημιεπαγγελματικό-επαγγελματικό κομμάτι.  Γιατί αλλιώς ένας άνθρωπος ο οποίος μεγαλώνει δεν μπορεί να δικαιολογήσει πολλές ώρες σε ένα χόμπι, έτσι; Αν δεν παίρνει κάτι από αυτό.

«Στο τουρνουά της Γερμανίας, έχασα στον τελικό και σηκώθκα να στέψω τον αντίπαλό μου. Είχαμε κάνει διάλειμμα πριν το τελευταίο παιχνίδι και εκείνος έκανε εμετό στην τουαλέτα. Ήταν πολύ αγχωμένος και ήθελα να του δώσω κίνητρο να πανηγυρίσει τη νίκη του»

Η γεωργία είναι έτσι κι αλλιώς εποχιακή.  Οπότε με το που ξεκινάει η σεζόν κόβεται ο υπολογιστής.  Με το που φτάνουμε για παράδειγμα προς τα αλώνια και αρχίζει και δημιουργείται ελεύθερος χρόνος, αρχίζεις σιγά σιγά να επανέρχεσαι και παίζεις». 

Άρα το παιχνίδι λειτουργεί ως χαλάρωση;

«Νομίζω ότι αυτό έχει να κάνει με τους ρυθμούς που ζούμε πλέον ως κοινωνία που είναι απίστευτα γρήγοροι. Εμείς όμως δεν το νιώθουμε αυτό στην επαρχία, ακόμη και στο κομμάτι της μετακίνησης για παράδειγμα.

Αν θέλω να πάω στους παππούδες μου θέλω πέντε λεπτά. Αν θέλω να πιω έναν καφέ με έναν φίλο, περπατάω δύο λεπτά. Αν θέλω να πάω στην αποθήκη για να ξεκινήσει η μέρα μου στο χωράφι, θέλω πέντε λεπτά. Κάποιος στην Αθήνα ή την Θεσσαλονίκη θέλει περισσότερο χρόνο, δεν έχει αυτή τη δυνατότητα. Εξαιτίας αυτών των γρήγορων ρυθμών θεωρώ ότι ο κόσμος ξεχνάει πώς είναι να χαλαρώνει».

Πώς είναι η καθημερινότητά σου; 

«Υπάρχουν περίοδοι που δουλεύεις το οκτάωρό σου και υπάρχει ένα τετράμηνο πριν. Είναι ανάλογα βέβαια και με τον καιρό. Και πώς αυτό επηρεάζει εμένα προσωπικά. Έχουμε τους τρεις νεκρούς μήνες του χειμώνα, κατά τους οποίους η εργασία στο χωράφι μπορεί να μην ξεπερνά την μία ώρα τη μέρα. Εγώ μαζεύω αυτές τις δουλειές σε ένα τριήμερο για να τελειώνω.

Μετά έχουμε τους ανοιξιάτικους μήνες που αρχίζει να ανεβαίνει η ένταση και γίνονται τρίωρα και τετράωρα όσο πλησιάζει το καλοκαίρι. Από Απρίλιο, γίνεται ξανά οκτάωρο, δεκάωρο, δωδεκάωρο μέσα στη μέρα. Η κορύφωση που ξεκινάει από Ιούνιο φτάνει και τις δεκαεπτά ώρες δουλειάς σε ορισμένες μέρες. Οπότε ανάλογα με την περίοδο, αλλάζει και η καθημερινότητά μου. 

Σε περίοδο υψηλής έντασης, η μέρα μου ξεκινάει στις 4 το πρωί και τελειώνει 10 το βράδυ με ένα ενδιάμεσο κενό κατά τις 12 που πάω να κάνω έναν έλεγχο, να δω αν όλα κυλάνε ομαλά. 

Το 2022 είχαμε αρκετές βροχές στην περιοχή. Και ταυτόχρονα, είχε ανακοινωθεί το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Age of Empires 4, στο οποίο ήμουν ενεργός από το 2021 όταν βγήκε το παιχνίδι και είχα πολύ καλά αποτελέσματα. Το χειρότερο που είχα φτάσει ήταν τριάδα, τετράδα. 

Εγώ είχα σταματήσει από Μάρτιο να ασχολούμαι με το παιχνίδι. Να πούμε εδώ ότι τα τουρνουά δεν είναι μία, δύο μέρες. Έχουν προκριματικά, ομίλους. Είναι διαδικασία. Τα προκριματικά λοιπόν ξεκινάνε Ιούνιο. Το έπαθλο ήταν 350.000 δολάρια, ένα πολύ μεγάλο τουρνουά.

Ξεκινάει να βρέχει. Βρέχει, βρέχει ένα διήμερο.  Λέω έχω πέντε, έξι μέρες τώρα. Λες να το δοκιμάσω;  Για να παίξεις στο προκριματικό του μήνα, είχε εβδομαδιαία τουρνουά κάθε Σαββατοκύριακο και ανάλογα με τους πόντους που έπαιρνες, έπαιρνες μια θέση στο μηνιαίο.  Ε, και παίζω ένα εβδομαδιαίο και βγαίνω δεύτερος.  

Τα πάω πολύ καλά, παρόλο που είχα να παίξω τρεις μήνες.  Παίζω το Σάββατο όλους τους αγώνες και πάω στην τετράδα. Και η Κυριακή ξεκινάει με τα ημιτελικά. Κερδίζω έναν πολύ δυνατό παίκτη από την Ισπανία. Φτάνω στον τελικό αλλά περιμένω να τελειώσει ο άλλος ημιτελικός. Με τα πολλά, έφτασε δύο το πρωί. 

Ξεκινάμε στις τρεις και χάνω τα τρία πρώτα παιχνίδια από τα πέντε.  Λέω τώρα πάμε να τελειώνουμε, αφού δεν θα προκριθώ. Και στις πέντε το πρωί, είχα κερδίσει 4-3. Η σύζυγός μου ξύπνησε γιατί βάραγα το γραφείο. Είχα ενθουσιαστεί. Με το που σηκώθηκα, βγήκε όλη η ένταση. Δεν ξέρω πώς δεν λιποθύμησα. Όλο αυτό επειδή έβρεξε και μου δόθηκε η ευκαιρία. Διαφορετικά, δεν θα γινόταν». 

Όταν περιγράφεις και τις δύο ιδιότητές σου, τι σχόλια συναντάς;

«Στην αρχή, δεν με πίστευε κανείς. Ασχολούμαι με τα αγροτικά από το 2016 εξαιτίας ενός προβλήματος υγείας του πατέρα μου. Τα άτομα με τα οποία έπαιζα νόμιζαν πως έλεγα ψέματα. Πλέον, συμβαίνει το αντίθετο. Όλοι είναι εντυπωσιασμένοι γιατί είναι επιβεβαιωμένο πια. Έχουν έρθει άτομα από το εξωτερικό, συμπαίκτες μου, και έχουν κάνει αγροτουρισμό σε μένα. Τους έδινα φαγητό, στέγη και ερχόντουσαν μαζί μου στα χωράφια. Συμπαίκτες με τους οποίους κάποτε ήμασταν ανταγωνιστές, τώρα πλέον είμαστε φίλοι». 

Όλος σου ο βιοπορισμός βασίζεται στο χωράφι, έτσι;

«Ναι, κυρίως η γεωργία. Το αποφάσισα μόνος μου. Σίγουρα με επηρέασε και το παράδειγμα του πατέρα μου. Όσο μεγαλώνω, το συνειδητοποιώ».

Τι είναι αυτό που σε κρατάει παρά τις δυσκολίες και την ελάχιστη στήριξη από το κράτος;

«Νομίζω παίζει μεγάλο ρόλο και ο χαρακτήρας του ανθρώπου. Εγώ ας πούμε σιχαίνομαι το τσιμέντο. Δεν μου αρέσει και η πολυκοσμία, ούτε οι γρήγοροι ρυθμοί ζωής. Για το αγροτικό κομμάτι έπαιξε ρόλο και η οικογένειά μου που ήταν αγρότες. Ξέρεις, είναι κι αυτός ένας από τους λόγους που δεν βλέπουμε πολλούς νέους αγρότες.

Είναι δύσκολο να ξεκινήσεις. Χρειάζεσαι τρομερό κεφάλαιο που θα το πάρεις πίσω, σε ιδανικές συνθήκες, σε 20 με 30 χρόνια. Στη δική μου περίπτωση έχει να κάνει και το ότι γεννήθηκα εδώ, μεγάλωσα και το αγάπησα. Μου αρέσει πάρα πολύ να είμαι έξω στα χωράφια. Μου αρέσει ο κύκλος της ζωής. 

Είναι κάτι το οποίο κάνεις και βλέπεις το αποτέλεσμα. Είναι άμεσο. Στον κάμπο μου έχω καλαμπόκι και βαμβάκι, αυτές τις καλλιέργειες δουλεύω». 

Αν είχες τη δυνατότητα, τι θα άλλαζες στη ζωή ενός αγρότη για να την κάνεις πιο εύκολη;

«Το κόστος αναβάθμισης και εκσυγχρονισμού είναι ασύμφορο. Το ανθρώπινο δυναμικό είναι πολύ δύσκολο να το βρεις. Ο μόνος τρόπος να εκμεταλλευτώ περισσότερο τα στρέμματα είναι να εκσυγχρονίσω τον στόλο και τα μηχανήματά μου, τις αποθήκες μου, ώστε να κάνω τη δουλειά πιο εύκολη.

Σκέψου ότι τρακτέρ πήρα με χρήματα από παιχνίδια. Στο τουρνουά που προανέφερα, βγήκα δεύτερος. Με το έπαθλο και κάποια χρήματα που είχα στην άκρη από άλλα τουρνουά, πήρα ένα σύγχρονο τρακτέρ.

 Πιστεύω ότι ένα από τα πράγματα που θα έπρεπε να γίνουν είναι να βγουν έξω, να δουν ποιοι πραγματικά είναι οι αγρότες. Γιατί εγώ είμαι 34 χρονών και σε σχέδια βελτίωσης και νέων αγροτών, δεν μοριοδοτήθηκα. Δεν είχα αρκετά μόρια. Και ξέρω άτομα τα οποία δεν έχουν πάει ποτέ στο χωράφι, δεν έχουν πατήσει ποτέ σε χωράφι στη ζωή τους. Και μοριοδοτήθηκαν. 

Για να ξεκινήσω τη χρονιά μου, θέλω 100.000 ευρώ περίπου. Αυτό είναι το κόστος μου. Τα δίνεις όλα, τα πετάς στο χωράφι και περιμένεις για να τα πάρεις πίσω. Και είσαι ευάλωτος γιατί μπορεί να μην πάρεις τίποτα όπως έγινε με τον Daniel.  Όλοι λένε ο αγρότης βγάζει πολλά χρήματα. Ναι, αλλά τα έξοδα δεν τα βλέπει κανένας». 

Πηγή: reader.gr