Πόσο μακριά είναι το «100% Greek Cotton»;

Οι βαμβακοσυλλεκτικές και οι κλούβες με τα βαμβάκια βγήκαν ξανά σε δρόμους και χωράφια στην ελληνική ύπαιθρο, ενώ τα εκκοκκιστήρια άνοιξαν τις πύλες τους. Η συγκομιδή ξεκίνησε στις περισσότερες περιοχές της χώρας και ο παραγωγικός κόσμος βρίσκεται σε αναβρασμό, για να πραγματοποιηθεί ομαλά η συλλογή του ενός από τα τρία πιο σημαντικά ελληνικά αγροτικά προϊόντα – τα άλλα δύο είναι το σιτάρι και οι ελιές με το ελαιόλαδο.

Η πρώτη έγνοια του παραγωγού είναι οι βροχές. Στο πίσω μέρος, όμως, του μυαλού του είναι η τιμή που θα πουλήσει το προϊόν του. Κι αυτό γιατί από τον φετινό λογαριασμό θα αποφασίσει αν θα δώσει κι άλλη μία ευκαιρία στον «λευκό χρυσό», όπως ονομαζόταν κάποτε. Έχουμε διανύσει δύο χρονιές με χαμηλές τιμές και φέτος είναι αυτό που λέμε «τρίτη και φαρμακερή». Αν και από το πεδίο των χρηματιστηριακών τιμών διαφαίνεται μια αχτίδα αισιοδοξίας, το τελικό αποτέλεσμα, που θα εξαρτηθεί εν πολλοίς και από τις αποδόσεις και από το κόστος παραγωγής, δεν μπορούμε ακόμα να το εκτιμήσουμε.

Ας παραδεχτούμε, όμως, κάτι: Το βαμβάκι είναι ένα προϊόν που δεν έμεινε ποτέ στα χέρια των παραγωγών. Πάντα είχε ζήτηση. Το θέμα ήταν πάντα η τιμή. Και μάλιστα η σύνδεση της τιμής του Έλληνα παραγωγού με τα διεθνή χρηματιστήρια, που δεν αντιστοιχεί στον κόπο του. Ούτε αντισταθμίζεται από τη θεσμοθετημένη ειδική ενίσχυση της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχουμε κάνει όσα χρειάζεται, για να ξεκολλήσει η τιμή και να αποκτήσει το ελληνικό βαμβάκι υπεραξία, ένα premium που θα το δίνουν τα ξένα κλωστήρια και οι οίκοι ένδυσης, για να το αποκτήσουν ως πρώτη ύλη για τα βαμβακερά τους ρούχα.

Η εθνική στρατηγική για το βαμβάκι ήταν το πρώτο βήμα. Η κατοχύρωση του σήματος EUCOTTON ήταν το δεύτερο. Η δημιουργία του brand «100% Greek Cotton» θα έπρεπε να είναι το τρίτο.

Στο παρόν ένθετο της «ΥΧ», με τίτλο «Ελληνικό Βαμβάκι: Η επόμενη μέρα», ζητήσαμε από όλους τους συντελεστές του κλάδου – για πρώτη φορά πραγματικά από όλους, από τον καλλιεργητή μέχρι τον καταναλωτή – να μας πούνε τη γνώμη τους για την ποιότητα, την ανταγωνιστικότητα, το branding και τις νέες τάσεις, όπως διαμορφώνονται σήμερα και όπως διαφαίνεται ότι θα διαμορφωθούν στο μέλλον. Μας είπαν για τα θετικά και τα αρνητικά, για τις ευκαιρίες και τις δυσκολίες, για τις ιστορίες επιτυχίας στον τομέα, αλλά και για τις ανησυχίες τους, ιδιαίτερα στο κομμάτι της νέας γενιάς των καλλιεργητών. Φαίνεται, λοιπόν, ότι το εισόδημα της φετινής σοδειάς δεν θα κρίνει μόνο την αύξηση ή τη μείωση των εκτάσεων για την περίοδο 2027/28, θα κρίνει και το αν θα παραμείνει η επόμενη γενιά σε ένα προϊόν-αιμοδότη της ελληνικής υπαίθρου εδώ και πάνω από 100 χρόνια.