Ανάχωμα στη μείωση των εκτάσεων το υψηλότερο εισόδημα για τον βαμβακοπαραγωγό
Το ελληνικό βαμβάκι είναι μη γενετικά τροποποιημένο (non-GMO) και παράγεται σύμφωνα με τους αυστηρούς ευρωπαϊκούς κανόνες και τις απαιτήσεις της ολοκληρωμένης διαχείρισης, σύμφωνα με το AGRO 2. Σε αυξανόμενο βαθμό, η παραγωγή μπορεί, επίσης, να εντάσσεται σε πρακτικές αναγεννητικής γεωργίας. Αυτά είναι σαφή συγκριτικά πλεονεκτήματα, που μπορούν να το διαφοροποιήσουν από βαμβάκια άλλων προελεύσεων, όπως μας αναλύει στη συνέντευξη, που παραχώρησε στο «ΕΒ» ο αναπληρωτής πρόεδρος της Διεπαγγελματικής Οργάνωσης Βάμβακος, Αντώνης Σιάρκος.
Όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι το ελληνικό βαμβάκι βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή. Πώς θα μπορέσει να αναστραφεί το κλίμα της μείωσης των καλλιεργούμενων εκτάσεων;
Είναι αυτονόητο ότι η αναστροφή αυτής της τάσης προϋποθέτει την ενίσχυση του εισοδήματος του παραγωγού και την αύξηση του περιθωρίου της δουλειάς του. Η βελτίωση των διεθνών τιμών και του κοστολογίου παραγωγής είναι απαραίτητα, σε συνδυασμό όμως με την αύξηση της αξίας του παραγόμενου προϊόντος. Χρειάζεται να επενδύσουμε στην ποιότητα, στην τυποποίηση και στο branding, ώστε το ελληνικό βαμβάκι να αποκτήσει μεγαλύτερη αξία στις διεθνείς αγορές. Οι διεθνείς τιμές κάνουν τη δουλειά τους, και όλα δείχνουν ότι βρίσκονται σε καλή τροχιά, αλλά και εμείς πρέπει να κάνουμε τη δουλειά μας.
Την ίδια στιγμή, κάτω από τις δύσκολες συνθήκες αυξημένου κοστολογίου και χαμηλών διεθνών τιμών, που επικράτησαν την τελευταία διετία, δεν πρέπει να αγνοούμε τα σημαντικά πλεονεκτήματα του προϊόντος, όπως: Τη μεγάλη του εμπορευσιμότητα και ρευστότητα, τα σύγχρονα εργαλεία διαπραγμάτευσής του ως απόρροια της χρηματιστηριακής του φύσης, τη διαφάνεια των συναλλαγών με τον μηχανισμό των ημερήσιων τιμών από τις εκκοκκιστικές επιχειρήσεις, τη δεσπόζουσα θέση που κατέχει στην ΕΕ και το ιδιαίτερα σημαντικό πλαίσιο στήριξης από αυτήν. Πρέπει να αξιοποιήσουμε αυτά τα πλεονεκτήματα, ώστε ο παραγωγός να βλέπει ξανά προοπτική και βιώσιμο εισόδημα από την καλλιέργεια. Οι μεταρρυθμίσεις της πολιτείας από την άλλη θα πρέπει να λειτουργούν υποστηρικτικά και όχι ως τροχοπέδη στην ήδη επιβαρυμένη εισοδηματικά κατάσταση των παραγωγών.
Τι έχει δείξει μέχρι στιγμής η πρωτοβουλία EUCOTTON; Τι ζητούν οι διεθνείς αγορές;
Η πρωτοβουλία EUCOTTON μπορεί να ενισχύσει ουσιαστικά την ανταγωνιστικότητα του ελληνικού βάμβακος, επειδή αναδεικνύει όχι μόνο την ποιότητά του, αλλά και τη βιωσιμότητα της παραγωγής του. Το ελληνικό βαμβάκι είναι μη γενετικά τροποποιημένο (non-GMO) και παράγεται σύμφωνα με τους αυστηρούς ευρωπαϊκούς κανόνες και τις απαιτήσεις της ολοκληρωμένης διαχείρισης, στο πλαίσιο του πρωτοκόλλου AGRO 2. Σε αυξανόμενο βαθμό, η παραγωγή μπορεί, επίσης, να εντάσσεται σε πρακτικές αναγεννητικής γεωργίας, με έμφαση στη βιώσιμη διαχείριση των φυσικών πόρων, την προστασία του εδάφους και τη μείωση του περιβαλλοντικού αποτυπώματος.
Αυτά αποτελούν σαφή συγκριτικά πλεονεκτήματα και μπορούν να το διαφοροποιήσουν από προελεύσεις, που ανταγωνίζονται κυρίως μέσω χαμηλότερου κόστους παραγωγής.
Οι διεθνείς αγορές ζητούν πλέον σταθερή ποιότητα, πιστοποιημένη βιωσιμότητα, ιχνηλασιμότητα και διαφάνεια. Επομένως, η βιωσιμότητα δεν είναι απλώς ένα πρόσθετο χαρακτηριστικό, αλλά βασική προϋπόθεση για την πρόσβαση και τη διατήρηση θέσης στις αγορές. Η μεγάλη πρόκληση είναι να οργανώσουμε ολόκληρη την αλυσίδα, από τον παραγωγό έως το τελικό προϊόν, ώστε η υπεραξία που δημιουργείται να επιστρέφει σε σημαντικό βαθμό στον παραγωγό. Μόνο έτσι η ποιότητα και η βιωσιμότητα θα μετατραπούν σε πραγματικό οικονομικό όφελος.
Είναι το ελληνικό βαμβάκι ανταγωνιστικό ως προς την ποιότητα; Τι βήματα βελτίωσης χρειάζεται να γίνουν;
Το ελληνικό βαμβάκι διαθέτει συγκριτικά πλεονεκτήματα στις αγορές του εξωτερικού, με κυριότερα την ομοιομορφία του και την καλή απόδοση στην κλώση. Υπάρχουν, ωστόσο, περιθώρια βελτίωσης, ιδιαίτερα στο μήκος και την αντοχή, αλλά κυρίως στο χρώμα. Τα πρώτα σχετίζονται με την επιλογή του κατάλληλου γενετικού υλικού, ενώ το τελευταίο, το χρώμα δηλαδή, συνδέεται άμεσα με τις συνθήκες συγκομιδής και την υγρασία του παραδιδόμενου προϊόντος. Είναι κρίμα να χάνεται υπεραξία που μπορεί να φτάσει έως και το 10% της αξίας του προϊόντος ή ακόμη περισσότερο, αν συνυπολογίσουμε την υποβάθμιση της αξίας του βαμβακόσπορου λόγω της υγρασίας του σύσπορου βάμβακος.
Όλη η προσπάθεια που γίνεται στην καλλιέργεια, μπορεί να υποτιμηθεί στο τελευταίο στάδιο, στη συγκομιδή. Γιατί, τελικά, «κουβαλάμε κανάτα και κρασί δεν πίνουμε». Το ζητούμενο είναι να προστατεύσουμε την αξία που ήδη δημιουργούμε, περιορίζοντας τις απώλειες στη συγκομιδή και μετατρέποντας τη βελτίωση της ποιότητας σε οικονομικό όφελος για την αλυσίδα και, κυρίως, τον παραγωγό.
