Έχει μέλλον το ύφασμα από ελληνικό βαμβάκι

Τον δύσκολο δρόμο της προώθησης του ελληνικού βαμβακερού υφάσματος σε οίκους του εξωτερικού έχει διαλέξει η εταιρεία Athos Pallas, με έδρα τη Θεσσαλονίκη, δραστηριοποιούμενη ως εμπορική αντιπρόσωπος. Εδώ και έναν χρόνο «τρέχει» μία συνεργασία με την Κλωστοϋφαντουργία Ναυπάκτου και το πρόγραμμα EUCOTTON, η οποία έχει αποδώσει τους πρώτους καρπούς, αλλά οι προσπάθειες της εταιρείας είχαν ξεκινήσει ήδη από το 2020 σε μία πρωτοβουλία τότε της εταιρείας BASF Ελλάς. Για τα θέματα της προώθησης του ελληνικού βαμβακιού ως εμπορικού αντιπροσώπου στις διεθνείς αγορές, μίλησε στο παρόν ένθετο της «Υπαίθρου Χώρας» η υπεύθυνη Ποιοτικού Ελέγχου και Εξαγωγών της Athos Pallas, Μαρία Καραμπά:

Πώς έχει εξελιχθεί η προσπάθειά σας να αποκτήσει το ελληνικό βαμβακερό ύφασμα τη δική του αγορά στο εξωτερικό;

Ξεκινήσαμε το 2020 με την πρωτοβουλία της εταιρείας BASF η οποία έφτασε σε ένα ικανοποιητικό σημείο. Εδώ και έναν χρόνο συνεργαζόμαστε με την Κλωστοϋφαντουργία Ναυπάκτου και το πρόγραμμα προώθησης EUCOTTON της Διεπαγγελματικής Οργάνωσης Βάμβακος, ώστε να βρούμε οίκους ένδυσης στην Ευρώπη και να εξάγουμε επώνυμο ελληνικό προϊόν με σκοπό να γίνει ρούχο.

Τι σας ζητούν οι διεθνείς αγορές;

Κατ’ αρχάς, ζητούν τα απαραίτητα πιστοποιητικά ποιότητας και τις προδιαγραφές με βάση τα διεθνή πρότυπα. Με δεδομένο ότι το ελληνικό προϊόν τα διαθέτει όλα αυτά, στη συνέχεια – τουλάχιστον οι ευρωπαϊκοί οίκοι – ζητούν μία συμφέρουσα και ανταγωνιστική πρόταση. Δηλαδή θέλουν το τελικό προϊόν ένδυσης να έχει ανταγωνιστική τιμή και ποιότητα. Απευθυνόμαστε, βέβαια, σε ένα premium κοινό, το οποίο θέλει να γνωρίζει την προέλευση του ρούχου που φοράει και προτιμά τη φυσική πρώτη ύλη, σε σχέση με τη συνθετική.

Κατά τη γνώμη σας έχει μέλλον το ελληνικό βαμβάκι;

Ναι, έχει μέλλον, αλλά υπό προϋποθέσεις. Θέλω να εκφράσω μέσα και από το ένθετό σας μία δυσαρέσκεια του κλάδου, τουλάχιστον από τη Βόρεια Ελλάδα, για το γεγονός ότι δεν υπάρχει αρκετή στήριξη από την Πολιτεία. Έχουμε προσπαθήσει κι άλλες φορές στο παρελθόν, με εταιρείες και συντελεστές του κλάδου, αλλά κάπου στην πορεία εγκαταλείπουν, διότι δεν υπάρχει η σχετική υποστήριξη. Δεν γίνεται να βασιζόμαστε μόνο στην ιδιωτική πρωτοβουλία, τη στιγμή που μιλάμε για έναν ολόκληρο κλάδο, μια αλυσίδα παραγωγής από το χωράφι μέχρι το κατάστημα, που θα μπορούσε να δώσει πολύ μεγαλύτερη προστιθέμενη αξία, πρώτα στον παραγωγό κι έπειτα στους υπόλοιπους κρίκους της αλυσίδας.