Χόρτα, πίτες και μεζέδες: Μια Γιαπωνέζα χτίζει γέφυρες γεύσης μεταξύ Ελλάδας και Ιαπωνίας

Η Ναόκο Νισικάουα – Αναγνώστου έχει μάθει να κινείται ανάμεσα σε δύο πατρίδες και δύο κουλτούρες, βρίσκοντας στην κουζίνα έναν φυσικό τρόπο να τις φέρνει κοντά. Μέσα από ένα blog και τρία βιβλία για την ελληνική κουζίνα στα ιαπωνικά, εδώ και χρόνια συστήνει τις ελληνικές γεύσεις στους Ιάπωνες συμπατριώτες της.

Μερικά χρόνια πριν, η Γιαπωνέζα που εδώ και χρόνια έχει κάνει σπίτι της την Ελλάδα, περιέγραφε στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων πώς ήδη από τα φοιτητικά της χρόνια στο Λονδίνο, όπου γνώρισε και τον Έλληνα σύζυγό της, μυήθηκε στις γεύσεις και τα αρώματα της ελληνικής κουζίνας. Σήμερα, με αφορμή την παρουσία της Ιαπωνίας ως τιμώμενης χώρας στην 90η Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, η Ναόκο, που εξακολουθεί να στήνει γέφυρες γεύσης ανάμεσα στην Ελλάδα και την Ιαπωνία, μιλάει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ για το τελευταίο της βιβλίο, που είναι αφιερωμένο στους ελληνικούς μεζέδες, για τα χόρτα και τις πίτες που βρίσκονται στην κορυφή των γευστικών της προτιμήσεων, αλλά και για τη χαλαρή διάθεση των Ελλήνων -ένα στοιχείο που εκτιμά ιδιαίτερα η ίδια αλλά και οι Ίαπωνες συμπατριώτες της που επισκέπτονται κάθε χρόνο τα ελληνικά νησιά και την ενδοχώρα.

«Στην Ελλάδα τρώμε πολλά άγρια χόρτα, το ίδιο και στην Ιαπωνία»

Αυτό που τη γοητεύει, πάντως, δεν είναι μόνο οι γεύσεις αλλά και οι ομοιότητες ανάμεσα στις δύο κουζίνες. «Νομίζω πως η Ιαπωνία και η Ελλάδα εκτιμούν εξίσου τα εποχικά προϊόντα και τρώμε ό,τι είναι διαθέσιμο κάθε φορά», εξηγεί, αναφέροντας την απλότητα ως ένα ακόμη κοινό χαρακτηριστικό. Ξεχωρίζει, όμως, κάτι πιο ιδιαίτερο: «Αυτό που μου αρέσει ιδιαίτερα είναι ότι στην Ελλάδα τρώμε πολλά άγρια φυτά, χόρτα. Κι αυτό το έχουμε κι εμείς στην Ιαπωνία».

Αν έπρεπε να συστήσει την Ελλάδα σε έναν Ιάπωνα επισκέπτη μέσα από τρία πιάτα, αυτά θα ήταν τα χόρτα, οι πίτες και το κατσικίσιο κρέας. «Όπως είπα και πριν, θα ήθελα να δοκιμάσουν όλοι τα χόρτα. Μου αρέσουν επίσης πολύ -και να τις τρώω και να τις φτιάχνω- οι πίτες, που είναι πολύ διαδεδομένες στην Ελλάδα. Και ίσως το κατσικίσιο κρέας. Στην Ιαπωνία τρώνε κατσίκι μόνο στην Οκινάουα, νομίζω, και λένε ότι μυρίζει λίγο. Στην Ελλάδα όμως είναι πολύ ήπια η γεύση. Μου αρέσει κι εμένα», λέει.

Γεμιστά, ντολμαδάκια και η «τύχη» των ελληνικών προϊόντων στην Ιαπωνία

Ανάμεσα στα αγαπημένα της πιάτα βρίσκονται εδώ και χρόνια τα γεμιστά και τα ντολμαδάκια, κάτι που είχε επισημάνει και στο παρελθόν. Εξηγεί τι είναι αυτό που κάνει τα γεμιστά τόσο δημοφιλή: «Πολλοί λένε ότι τους αρέσουν τα γεμιστά. Ίσως επειδή είναι πιάτο με ρύζι, αλλά έχει και υπέροχη γεύση από τα λαχανικά, τα μυρωδικά και το ελαιόλαδο. Η συνολική γεύση είναι πολύ καλή και αρέσει σε πολύ κόσμο». Για τα ντολμαδάκια είναι πιο επιφυλακτική: «Ίσως λιγότερο, γιατί αν τα δοκιμάσεις σε εστιατόρια, μπορεί να μην είναι τόσο καλά… Η ποιότητα ποικίλλει πολύ. Τα καλά είναι πολύ καλά, αλλά κάποια έτοιμα όχι…».

Όταν τη ρωτάμε ποιο ελληνικό προϊόν έχει τις περισσότερες πιθανότητες να πετύχει στην ιαπωνική αγορά, ομολογεί πως είναι δύσκολη ερώτηση. Επιστρέφει, ωστόσο, στα πιάτα που προτιμούν οι Ιάπωνες τουρίστες όταν επισκέπτονται την Ελλάδα: «Αυτό που αρέσει σίγουρα είναι ο γύρος και το σουβλάκι. Νομίζω πως δεν είναι το προϊόν, αλλά τα ίδια τα πιάτα που έχουν δυναμική στην Ιαπωνία. Αν έχουμε κάτι αυθεντικό εκεί, νομίζω ότι θα αρέσει».

Τρία βιβλία και ένα blog που «συστήνουν» την Ελλάδα

Το γευστικό ταξίδι της Ναόκο ξεκίνησε το 2005, με το blog της «Girisya no gohan» («Ελληνικά γεύματα»), και συνεχίστηκε το 2013 με το πρώτο της βιβλίο για τις ιαπωνικές εκδόσεις Icarus. Ακολούθησε ένα δεύτερο βιβλίο με συνταγές και, πέρυσι, ένα τρίτο, αφιερωμένο στους ελληνικούς μεζέδες. «Η ιδέα είναι να μπορεί κανείς να φτιάξει και να απολαύσει ελληνικούς μεζέδες στο σπίτι, αλλά με υλικά που βρίσκει κανείς στην Ιαπωνία», εξηγεί. Όταν ένα ελληνικό υλικό δεν υπάρχει στην ιαπωνική αγορά, βρίσκει τρόπο να αναπληρώσει τη γεύση του: «Έχω μια συνταγή για αλειφόμενο τυρί που μοιάζει με κοπανιστή, αλλά επειδή η κοπανιστή δεν υπάρχει στην Ιαπωνία, έφτιαξα κάτι παρόμοιο ανακατεύοντας διάφορα τυριά».

Το ενδιαφέρον για την ελληνική κουζίνα στην Ιαπωνία, λέει, μεγαλώνει σταδιακά. «Δεν είναι ακόμη τεράστιο, αλλά ο κόσμος αρχίζει να τη γνωρίζει. Από τότε που ξεκίνησα να γράφω έχουν αλλάξει πολλά και τώρα υπάρχουν πολλές συνταγές διαθέσιμες online, αν και δεν υπάρχουν άλλα βιβλία αφιερωμένα αποκλειστικά στην ελληνική κουζίνα εκτός από τα δικά μου», εξηγεί. Σημειώνει, μάλιστα, πως πλέον το ελληνικό γιαούρτι είναι αρκετά διαδεδομένο στην Ιαπωνία, ενώ αυξάνονται και τα εστιατόρια που σερβίρουν ελληνικά πιάτα.

Χόρτα από την Ελλάδα στο Κιότο

Η πιο τρυφερή, ίσως, στιγμή της συζήτησης έρχεται όταν η Ναόκο περιγράφει ένα πρόσφατο ταξίδι της στην Ιαπωνία, στα τέλη Ιουνίου. Στον κήπο της οικογένειάς της, κοντά στο Κιότο, ανακάλυψε βλίτα — ένα λαχανικό που, παρότι υπάρχει και στην Ιαπωνία, δεν γνώριζε πριν ζήσει στην Ελλάδα. «Ζώντας εδώ, το γνώρισα. Στην Ιαπωνία δεν το τρώμε τόσο πολύ… Ενθουσιάστηκα αρκετά και μαγείρεψα απλά χόρτα, τα πρόσφερα στην οικογένεια και τους φίλους μου, και τους άρεσε».

Δεν σταμάτησε εκεί: μαγείρεψε ένα άγριο χόρτο, άγνωστο στην περιοχή της, με αβγά, βρήκε ένα είδος ραδικιού και έφτιαξε φρικασέ με κεφτεδάκια κοτόπουλου, ενώ με τα υπόλοιπα μαγείρεψε αυγολέμονο. «Έτσι έφτιαξα αυτά τα πιάτα», λέει με έκδηλη ικανοποίηση, προσθέτοντας πως στην περιοχή όπου ζει η οικογένειά της στην Ιαπωνία υπάρχουν πολλά χόρτα -κάποια που ίσως δεν υπάρχουν καν στην Ελλάδα- και πως ονειρεύεται να τα φέρει κι αυτά στο τραπέζι της συνάντησης των δύο κουζίνων.

Το επόμενο βήμα; Ένα βιβλίο αφιερωμένο αποκλειστικά στις ελληνικές πίτες. «Θέλω να γράψω για τις ελληνικές πίτες», λέει, με φανερή προτίμηση στη χορτόπιτα. «Γιατί αυτές είναι οι ρίζες μου», λέει σε μια φράση της ίσως τελικά και να συμπυκνώνει όλη της τη διαδρομή: από την Ιαπωνία στην Ελλάδα με την κουζίνα να είναι το αόρατο νήμα που ενώνει τις δυο πατρίδες της.

Τρεις σχεδόν δεκαετίες μετά την εγκατάστασή της στην Ελλάδα, η Ναόκο αναγνωρίζει πως εκτός από την αγάπη για την κουζίνα έχει υιοθετήσει και κάτι άλλο πολύ ελληνικό στον χαρακτήρα της: «Δεν νομίζω ότι πρόκειται τόσο για συνήθειες ή έθιμα. Απλώς παίρνω τα πράγματα πιο χαλαρά. Δεν με νοιάζει τόσο πολύ, ας πούμε, για την ώρα και το τι θα συμβεί. Είμαι πιο χαλαρή». Το «χαλαρά», καταλήγει, το αναγνωρίζουν και οι Ιάπωνες φίλοι της: «Νομίζω ότι αυτό λένε κι οι Ιάπωνες φίλοι μου. Τους αρέσει αυτή η χαλαρή διάθεση στην Ελλάδα».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ