Ευθεία επίθεση της κυβέρνησης Τραμπ κατά της Φέτας
Με ένα χλευαστικό tweet στην πλατφόρμα Χ (πρώην twitter) στον επίσημο λογαριασμό του Γραφείο του Εμπορικού Αντιπροσώπου των ΗΠΑ, Jamieson Greer, η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ επιτίθεται ευθέως στη Φέτα και στο καθεστώς προστασίας που επιδιώκει η ΕΕ στις διεθνείς αγορές για το συγκεκριμένο προϊόν, λέγοντας:
Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ο όρος «φέτα» μπορεί να χρησιμοποιείται μόνο για τυρί που παράγεται στην Ελλάδα, καθώς η ΕΕ υποστηρίζει ότι ορισμένες ονομασίες τυριών συνδέονται με συγκεκριμένους τόπους στην Ευρώπη.
Ωστόσο, δεν υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο μέρος στην Ευρώπη που να ονομάζεται «Φέτα»! Και η ΕΕ αναγκάζει και άλλες χώρες να ακολουθούν τον ίδιο παράλογο κανόνα. Αυτό αποκλείει τους Αμερικανούς παραγωγούς από βασικές αγορές, απλώς και μόνο επειδή χρησιμοποιούν συγκεκριμένες ονομασίες τυριών.
Ο κ. Greer χαρακτηρίζει ουσιαστικά «παράλογο κανόνα» το δικαίωμα των Ελλήνων να χρησιμοποιούν τον όρο Φέτα στην αγορά των ΗΠΑ και ειρωνεύεται το γεγονός ότι δεν υπάρχει τόπος που να ονομάζεται «Φέτα» στην Ευρώπη. Και όλο αυτό έναν μήνα μετά την εμφάνιση-αστραπή του Ντόναλντ Τραμπ στους εορτασμούς της επετείου της Ελληνικής Επανάστασης, στο πλάι του Αρχιεπισκόπου Αμερικής Ελπιδοφόρου και την ανακήρυξη της 25ης Μαρτίου ως «Εθνικής Ημέρας Εορτασμού της Ελληνικής και Αμερικανικής Δημοκρατίας».
Το παραπάνω tweet εντάσσεται σε μια σειρά από 10 tweets που αναφέρονται από το Γραφείο του Εμπορικού Αντιπροσώπου των ΗΠΑ ως: «Τα πιο εξωφρενικά εμπόδια στο εξωτερικό εμπόριο που αντιμετωπίζουν οι Αμερικανοί εξαγωγείς»! Εκτός από την ελληνική Φέτα, περιλαμβάνονται προϊόντα, υπηρεσίες και γενικότερα περιορισμοί εξαγωγών αμερικανικών προϊόντων σε Κόστα Ρίκα, Τουρκία, Κολομβία, Κορέα (δεν προσδιορίζει ποια από τις δύο), Ιαπωνία, Δομινικανή Δημοκρατία, Νιγηρία, Αυστραλία και Βραζιλία.
Δεν είναι η πρώτη φορά που η ελληνική Φέτα δέχεται επίθεση από την κυβέρνηση Τραμπ. Απλά ποτέ δεν ήταν τόσο ευθεία και τόσο χλευαστική.
Σε άρθρο της Wall Street Journal στις 6 Απριλίου 2026 με τίτλο “Fight Over Feta Strains America’s Ties With Europe”, αναφέρεται ότι η φέτα και άλλα ευρωπαϊκά τυριά έχουν γίνει πεδίο σύγκρουσης ΗΠΑ–ΕΕ γύρω από τις γεωγραφικές ενδείξεις: Η ΕΕ θέλει ονόματα όπως Feta, Parmesan, Asiago, Gorgonzola να προστατεύονται ως προϊόντα συγκεκριμένης προέλευσης και προδιαγραφών, ενώ οι ΗΠΑ τα αντιμετωπίζουν σε μεγάλο βαθμό ως «κοινές» ή γενικές ονομασίες που πρέπει να μπορούν να χρησιμοποιούν και Αμερικανοί παραγωγοί.
Το άρθρο του Jon Emont παρουσιάζει την αμερικανική πλευρά μέσα από παραγωγούς όπως η οικογένεια Sartori στο Ουισκόνσιν, που φτιάχνει τυριά τύπου Asiago, Parmesan και Romano. Το επιχείρημά τους είναι ότι οι περιορισμοί της ΕΕ τους αποκλείουν από αγορές του εξωτερικού ή τους αναγκάζουν να χρησιμοποιούν πιο αδέξιες περιγραφές, όπως «Italian-style hard cheese», αντί για τις αναγνωρίσιμες ονομασίες.
Από την ευρωπαϊκή πλευρά, το άρθρο αναφέρει ότι οργανισμοί όπως το Consorzio del Formaggio Parmigiano Reggiano υποστηρίζουν πως οι ονομασίες αυτές δεν είναι απλές περιγραφές, αλλά δείχνουν προέλευση, μέθοδο παραγωγής και ποιότητα. Για τη φέτα ειδικά, η ΕΕ την αναγνωρίζει ως ΠΟΠ προϊόν της Ελλάδας· η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναφέρει ότι η Feta PDO (Φέτα ΠΟΠ) παράγεται από αιγοπρόβειο γάλα, ενώ η ονομασία καταχωρίστηκε επίσημα ως ΠΟΠ το 2002.
Το πιο ενδιαφέρον σημείο είναι ότι η διαμάχη δεν περιορίζεται στην Ευρώπη ή στις ΗΠΑ, αλλά μεταφέρεται σε τρίτες αγορές. Το άρθρο δίνει παραδείγματα όπως η Ινδονησία και η Αυστραλία, όπου η ΕΕ προσπαθεί μέσω εμπορικών συμφωνιών να εξασφαλίσει προστασία για ευρωπαϊκές ονομασίες, ενώ οι ΗΠΑ πιέζουν προς την αντίθετη κατεύθυνση: Να επιτρέπεται σε αμερικανικές εταιρείες να χρησιμοποιούν όρους όπως feta ή parmesan.
Η WSJ το πλαισιώνει ως έναν αγώνα για το ποιος θα ορίζει τους κανόνες στις διεθνείς αγορές τροφίμων. Οι ΗΠΑ υποστηρίζουν ότι η ΕΕ δημιουργεί εμπορικά εμπόδια για Αμερικανούς εξαγωγείς, ενώ η ΕΕ υποστηρίζει ότι προστατεύει τους καταναλωτές από παραπλανητικές ονομασίες και τους παραγωγούς από απομιμήσεις. Η αμερικανική γαλακτοκομική πλευρά έχει διατυπώσει παρόμοια θέση, λέγοντας ότι η ΕΕ χρησιμοποιεί τις γεωγραφικές ενδείξεις για να μονοπωλεί «κοινές» ονομασίες τυριών.
