Κτηνοτροφία και πρωτεϊνούχες καλλιέργειες: Ένα νέο κεφάλαιο;

Μέσα από τις στρατηγικές της για την κτηνοτροφία και τις πρωτεΐνες, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή φαίνεται να απομακρύνεται από τα δόγματα της πρωτοβουλίας «Από το Αγρόκτημα στο Πιάτο», όπου η βιωσιμότητα ταυτιζόταν σε μεγάλο βαθμό με τη λογική της απομείωσης της παραγωγής. Η δέσμευση του Επιτρόπου Christophe Hansen αξίζει να αναγνωριστεί, όπως και η αποφασιστικότητά του να προτείνει πιο ρεαλιστικές προσεγγίσεις, οι οποίες συνδυάζουν την ανάπτυξη με την περιβαλλοντική μετάβαση. Γυρίζοντας αποφασιστικά την πλάτη στα λάθη του παρελθόντος, η στρατηγική της Επιτροπής για την κτηνοτροφία θέτει ως στόχο την ενίσχυση του κτηνοτροφικού τομέα σε όλες τις περιφέρειες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σκοπός είναι να καλυφθούν τόσο οι οικονομικές και κοινωνικές ανάγκες των περιοχών αυτών όσο και οι στόχοι βιωσιμότητας, οι οποίοι απαιτούν την κοινή κινητοποίηση της παραγωγής, της καινοτομίας και των επενδύσεων, στο πλαίσιο μιας κυκλικής οικονομίας όπου η βιοοικονομία θα αποτελέσει καθοριστικό παράγοντα επιτυχίας. Η ανάγκη να αντιστραφεί η σημερινή τάση αποεπένδυσης και συρρίκνωσης του παραγωγικού δυναμικού, καθώς και να αποκατασταθεί η κερδοφορία, αναδεικνύεται ως βασική προϋπόθεση για τη διασφάλιση της ανταγωνιστικότητας της ευρωπαϊκής κτηνοτροφικής αλυσίδας αξίας. Η έμφαση δίνεται σαφώς στην ενίσχυση της παραγωγής μέσα από επενδύσεις και καινοτομία. Οι πέντε πυλώνες της στρατηγικής (ανθεκτικότητα, ανταγωνιστικότητα, βιωσιμότητα, ποικιλομορφία και αριστεία) διαμορφώνουν τους όρους ενός νέου συμφώνου μεταξύ των κτηνοτρόφων και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Παρέχουν το αναγκαίο πλαίσιο για τον επαναπροσανατολισμό της ευρωπαϊκής πολιτικής και την εφαρμογή της στα κράτη-μέλη, αλλά και για τις σχέσεις με τους καταναλωτές και μεταξύ των επιμέρους κρίκων της αλυσίδας αξίας. Στο πεδίο των πρωτεϊνών, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή φαίνεται επίσης να εγκαταλείπει μια δεκαετία αναποφασιστικότητας και παλινωδιών, αναγνωρίζοντας την αξία της ευρωπαϊκής παραγωγής βιοκαυσίμων. Η παραγωγή αυτή μπορεί να συμβάλει ουσιαστικά στην κάλυψη σημαντικού μέρους του ευρωπαϊκού πρωτεϊνικού ελλείμματος, μέσω των συμπροϊόντων που παράγει, ενώ ταυτόχρονα μειώνει την ενεργειακή εξάρτηση της Ευρώπης και συμβάλλει στη μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου. Οι στρατηγικές αυτές πρέπει πλέον να αποτελέσουν κατευθυντήριες αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την κτηνοτροφία, την παραγωγή πρωτεϊνών και την παραγωγή ανανεώσιμης ενέργειας. Η αποτελεσματικότητά τους θα κριθεί, ασφαλώς, από την πρακτική εφαρμογή τους. Ωστόσο, η αξία τους είναι αδιαμφισβήτητη. Μπορούν να σηματοδοτήσουν την αρχή μιας ευρωπαϊκής αναγέννησης. Η Επιτροπή οφείλει επίσης να αντλήσει έμπνευση από αυτή την προσέγγιση και για τον ευρωπαϊκό τομέα των σιτηρών, ώστε η Ευρωπαϊκή Ένωση να μπορέσει να ανακτήσει τη θέση της ως παγκόσμιος ηγέτης, μια θέση που έχει υπονομευθεί την τελευταία δεκαετία.