ΣΕΕΔΥΖ: Τα πρώτα στοιχεία για την ποιότητα του ελληνικού σκληρού σιταριού
Για πρώτη φορά στη σοδειά του 2026 έγινε δειγματοληπτική καταμέτρηση της ποιότητας του ελληνικού σκληρού σιταριού σε πέντε περιφέρειες και τα αποτελέσματά της – αυτό είναι το πιο σημαντικό – δημοσιεύτηκαν και γνωστοποιήθηκαν σε όλους τους συντελεστές του κλάδου.
Ο ΣΕΕΔΥΖ (Σύνδεσμος Ελλήνων Εμπόρων Δημητριακών Υποπροϊόντων και Ζωοτροφών) αποφάσισε να εκπονήσει μελέτη, ώστε να προσδιοριστεί ο μέσος όρος της ποιότητας του σκληρού σίτου που παράχθηκε στην Ελλάδα το έτος 2026.
Στις αρχές Ιουνίου εστάλη e-mail σε όλα τα μέλη του Συνδέσμου με τις οδηγίες ως προς τη διαδικασία λήψης των δειγμάτων κι αποστολής τους προς ανάλυση. Η ανάλυση των δειγμάτων και η παραγωγή των αποτελεσμάτων ανατέθηκε στην εταιρεία επιβλέψεων και πιστοποιήσεων Bureau Veritas.
Τα δείγματα που συγκεντρώθηκαν αντιπροσωπεύουν κατά προσέγγιση 380.000 μετρικούς τόνους σίτου σκληρού, δηλαδή περίπου το 45% της ελληνικής παραγωγής. Η γεωγραφική διασπορά, όσον αφορά στη λήψη των δειγμάτων κρίνεται ικανοποιητική, δεδομένου ότι τα μέλη που συμμετείχαν συγκεντρώνοντας τα δείγματα παραλαμβάνουν σκληρό σιτάρι σε όλες τις κύριες περιφερειακές ενότητες που παράγεται το προϊόν και αντιπροσωπεύει το 98% της καλλιεργήσιμης έκτασης.
Συγκεντρώθηκαν, λοιπόν, όλα τα δείγματα από το σύνολο της χώρας, έγινε διαχωρισμός τους ανά περιφερειακή ενότητα και ομογενοποιήθηκαν σύμφωνα με την ποσότητα που αντιπροσώπευε έκαστο δείγμα. Για την παραγωγή των τελικών αποτελεσμάτων λήφθηκαν υπόψη δύο παράγοντες:
1. Η στρεμματική απόδοση ανά περιφερειακή ενότητα και
2. η έκταση που καλλιεργήθηκε με σκληρό σιτάρι ανά περιφερειακή ενότητα και το ποσοστό της στο σύνολο της χώρας.
Το τελευταίο στάδιο, που ήταν η γνωστοποίηση των αποτελεσμάτων σε όλους τους συντελεστές και ενδιαφερόμενους, είναι ίσως το πιο σημαντικό. Ειδικά αν αναλογιστούμε ότι μέχρι τώρα τέτοιες μετρήσεις γινόταν σε ερευνητικό-πιλοτικό επίπεδο από το Ινστιτούτο Σιτηρών του ΕΛΓΟ-Δήμητρα ή από πανεπιστημιακά ιδρύματα στο πλαίσιο, για παράδειγμα, διδακτορικών διατριβών.
Όμως, τα αποτελέσματα είτε δεν ήταν διαχρονικά και συγκρίσιμα, είτε δεν έτυχαν ευρείας δημοσίευσης. Βέβαια, αυτό δεν σημαίνει ότι σε άλλες μεγάλες σιτοπαραγωγούς χώρες δημοσιοποιούνται τέτοια στοιχεία. Σε έρευνα που κάναμε, διαπιστώσαμε ότι ούτε η Γαλλία ούτε η Ιταλία δημοσιεύουν τα χαρακτηριστικά ποιότητας της σοδειάς τους. Σύμφωνα με δελτία τύπου της Ένωσης Μύλων της Ιταλίας (Italmopa) είναι πολύ πιθανό η Ένωση να συγκεντρώνει τέτοια στοιχεία από τις ιταλικές περιφέρειες, αλλά να μην τα δημοσιοποιεί. Ο δε μεγαλύτερος παίκτης στον κόσμο στο σκληρό σιτάρι, ο Καναδάς, είναι ο μοναδικός που δημοσιεύει ποιοτικά δεδομένα για κάθε χρονιά, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι συγκρίσιμα με τα ελληνικά.
Ας δούμε όμως τι λέει ο πίνακας που έστειλε προς όλους τους ενδιαφερόμενους ο ΣΕΕΔΥΖ για το ελληνικό σκληρό σιτάρι.
Σε επίπεδο χώρας, ο Εθνικός Χάρτης Ποιότητας του 2026 διαμορφώνει την ακόλουθη εικόνα:
• Υγρασία: 10,27%
• Ειδικό βάρος: 77,79 kg/100L
• Υαλώδης: 48,28%
• Πρωτεΐνη: 12,05%
• Μαύρα στίγματα & φουζάριο: 4,04%
Η Δυτική Μακεδονία ξεχωρίζει στα αποτελέσματα του 2026, καθώς παρουσιάζει το υψηλότερο ειδικό βάρος, στα 78,95 kg/100L, αλλά και την υψηλότερη περιεκτικότητα σε πρωτεΐνη, στο 12,42%. Παράλληλα, καταγράφει και το υψηλότερο ποσοστό υαλωδών, στο 53,04%, στοιχεία που συνθέτουν μια ιδιαίτερα θετική εικόνα ως προς τα συγκεκριμένα ποιοτικά χαρακτηριστικά του σκληρού σίτου.
Η Δυτική Μακεδονία ξεχωρίζει στα αποτελέσματα του 2026, καθώς παρουσιάζει το υψηλότερο ειδικό βάρος, στα 78,95 kg/100L, αλλά και την υψηλότερη περιεκτικότητα σε πρωτεΐνη, στο 12,42%
