Κάστανο Πάικου: Διεκδικεί πιστοποιήσεις, σήμανση ισχυρισμού υγείας και ορεινή ταυτότητα
Στο Πάικο, η καστανοκαλλιέργεια είναι μια παράδοση που μετρά δύο χιλιάδες χρόνια. Αυτή η ιστορικότητα του προϊόντος αποτελεί σήμερα ένα από τα ισχυρότερα θεμέλια της οργανωμένης προσπάθειας των καστανοπαραγωγών της περιοχής να κατοχυρώσουν το προϊόν τους ως ΠΟΠ ή ΠΓΕ. Ο πρόεδρος της Ομάδας Παραγωγών «Κάστανο Πάικου» ΙΚΕ, Δημήτρης Μίσκος, εξηγεί ότι η διαδικασία έχει ήδη ξεκινήσει: «Ο φάκελος είχε ετοιμαστεί πριν δύο χρόνια και τώρα τον εμπλουτίζουμε με νέα στοιχεία, ώστε μέχρι το τέλος της χρονιάς να κατατεθεί στον ΕΛΓΟ-Δήμητρα».
Παράλληλα, η ομάδα επιδιώκει μια ακόμη σημαντική αναβάθμιση: την απόκτηση επίσημου ισχυρισμού υγείας αξιοποιώντας τα μοναδικά διατροφικά χαρακτηριστικά του καρπού: χαμηλά λιπαρά, υψηλή περιεκτικότητα σε φυτικές ίνες, βιταμίνες Β1 και Β6, φυλλικό οξύ, κάλιο και σύνθετους υδατάνθρακες. «Η ιδιαιτερότητα του μικροκλίματος του Πάικου, -το υψόμετρο, η υγρασία, τα ξερικά χωράφια-, προσδίδει στον καρπό μοναδική γλυκύτητα και ποιότητα» λέει ο κ. Μίσκος ενώ παράλληλα βλέπει προοπτική σε μια καλλιέργεια που μπορεί να αποτελέσει σημείο αναφοράς για όλη την Ελλάδα, εάν ευοδωθούν οι πιστοποιήσεις. «Μέσα από την αύξηση της ζήτησης, αυτόματα θα αυξηθούν και τα καλλιεργήσιμα στρέμματα, που αυτή τη στιγμή είναι 6.000 και φτάνουν τουλάχιστον μαζί με τα καλλιεργήσιμα τα 11.000 στρ.
Αυτό σημαίνει και μια αύξηση της παραγωγής. Θα μείνει ο κόσμος στα χωριά ώστε να ασχοληθεί με τα κάστανα γιατί θα έχει μια προοπτική, θα έχει ένα μέλλον, θα βγάζει το εισόδημά του, θα μπορεί να επιβιώσει στο χωριό» σημειώνει ο κ. Μίσκος. Στο πλάνο της Ομάδας βρίσκεται και η πιστοποίηση ως «Προϊόν Ορεινής Παραγωγής», μια ένδειξη που μπορούν να λάβουν μόνο προϊόντα που παράγονται σε ορεινές περιοχές της χώρας. «Είναι μια έξτρα πιστοποίηση που θα δώσει ακόμη μεγαλύτερη αξία στο κάστανο Πάικου», σημειώνει ο κ. Μίσκος. Η καλλιέργεια, ωστόσο, δεν μένει ανεπηρέαστη από την κλιματική κρίση. Η φετινή χρονιά ήταν εξαιρετικά δύσκολη: «Από τα 50 στρέμματα που δηλώνω, μάζεψα μόνο τα 10», λέει χαρακτηριστικά ο κ. Μίσκος. Η ξηρασία, οι υψηλές θερμοκρασίες και η απότομη αύξηση υγρασίας μετά τις βροχές οδήγησαν σε ζημιές που άγγιξαν το 60–70%.
