Χρήστος Καραπετσάκος: Ο 31χρονος μελισσοκόμος από τη Φθιώτιδα που επενδύει στην κατάρτιση και τη γνώση

Σε μια εποχή όπου η ανανέωση του αγροτικού πληθυσμού αποτελεί ζητούμενο για την ελληνική ύπαιθρο, υπάρχουν νέοι άνθρωποι που επιλέγουν συνειδητά να επενδύσουν στη γη, στη γνώση και στην παραγωγή. Ένας από αυτούς είναι ο Χρήστος Καραπετσάκος, μελισσοκόμος και ελαιοπαραγωγός από τη Φθιώτιδα, ο οποίος τα τελευταία χρόνια έχει αφιερωθεί επαγγελματικά στη μελισσοκομία και στην καλλιέργεια της βρώσιμης ελιάς ποικιλίας Αμφίσσης. Γεννημένος το 1995, ο Χρήστος μεγάλωσε μεταξύ Στυλίδας και του ορεινού χωριού Λογγίτσι Φθιώτιδας, σε υψόμετρο περίπου 800 μέτρων. Έχοντας, από παιδί, επαφή με τη φύση και τον αγροτικό τομέα είχε πάρει από νωρίς την απόφαση ότι το επαγγελματικό του μέλλον θα έχει το άρωμα του πρωτογενούς τομέα.

Όπως αναφέρει στην «ΥΧ», «από μικρός μου άρεσε να ασχολούμαι με τις ελιές και γενικότερα με τη φύση. Ήξερα ότι αργά ή γρήγορα θα επέστρεφα στον πρωτογενή τομέα». Η επιλογή των σπουδών του δεν ήταν τυχαία. Αποφοίτησε από το ΤΕΙ Δασοπονίας του Καρπενησίου, το οποίο σήμερα εντάσσεται, ως τμήμα, στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Οι γνώσεις που απέκτησε κατά τη διάρκεια των σπουδών του αποδείχθηκαν ιδιαίτερα χρήσιμες, καθώς του επέτρεψαν να αναλάβει μεγαλύτερες ευθύνες στην οικογενειακή καλλιέργεια και να βελτιώσει τόσο τις αποδόσεις όσο και τη συνολική διαχείριση της εκμετάλλευσης.

Μια τυχαία αρχή που έγινε επάγγελμα

Η ενασχόληση με τη μελισσοκομία ξεκίνησε σχεδόν τυχαία κατά τη διάρκεια των σπουδών του. Επισκεπτόταν συχνά έναν φίλο μελισσοκόμο για να γνωρίσει το αντικείμενο, μέχρι που ο πατέρας του πήρε μια πρωτοβουλία που έμελλε να αλλάξει την επαγγελματική του πορεία.

«Μια μέρα μου είπε ότι μου αγόρασε πέντε μελίσσια. Δεν ήξερα τι να τα κάνω, αλλά έτσι ξεκίνησαν όλα», όπως αναφέρει χαρακτηριστικά. Σήμερα, δέκα χρόνια μετά, η μελισσοκομία αποτελεί όχι μόνο το βασικό του επάγγελμα αλλά και το μεγαλύτερο προσωπικό του πάθος. Η παραγωγή του περιλαμβάνει μέλι, βασίλισσες, βασιλικό πολτό και πρόπολη, ενώ συνεργάζεται με συγκεκριμένα καταστήματα σε περιοχές όπως η Χίος και η Καρδίτσα για τη διάθεση των προϊόντων του.

Η καθοριστική εμπειρία της «Νέας Γεωργίας Νέας Γενιάς»

Σημαντικό σταθμό στην επαγγελματική του εξέλιξη αποτέλεσε η συμμετοχή του στο πρόγραμμα Βασιλοτροφίας της Στερεάς Ελλάδας, που υλοποιήθηκε στο πλαίσιο των δράσεων της Νέας Γεωργίας Νέας Γενιάς. Πιο συγκεκριμένα, το πρόγραμμα συγχρηματοδοτείται από τον οργανισμό «Νέα Γεωργία Νέα Γενιά», μέσω της ιδρυτικής δωρεάς του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ), από την Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, το Κοινωφελές Ίδρυμα Ιωάννη Σ. Λάτση και την εταιρεία APIVITA στο πλαίσιο του Billion Bees Program.

Όπως περιγράφει, αρχικά δεν πίστευε ότι θα επιλεγεί στο πρόγραμμα. Ωστόσο, η εμπειρία αποδείχθηκε εξαιρετικά πολύτιμη. «Δήλωσα συμμετοχή θεωρώντας ότι απλώς θα παρακολουθήσω ένα καλό σεμινάριο. Τελικά απέκτησα γνώσεις που άλλαξαν τον τρόπο που βλέπω τη μελισσοκομία και δημιούργησα σχέσεις με ανθρώπους που συνεχίζουν μέχρι σήμερα να μας στηρίζουν και να μας καθοδηγούν». Η εκπαίδευση στη βασιλοτροφία λειτούργησε παράλληλα ως αφετηρία για έναν ακόμη στόχο: την επαγγελματική ενασχόληση με την παραγωγή βασιλικού πολτού. Σήμερα εργάζεται συστηματικά ώστε να διαμορφώσει το απαραίτητο παραγωγικό κεφάλαιο και τις υποδομές που θα του επιτρέψουν να αυξήσει σημαντικά την παραγωγή του τα επόμενα χρόνια.

Ο ρόλος της συνεργασίας

Παρά το νεαρό της ηλικίας του, ο Χρήστος έχει ήδη αποκτήσει ενεργό ρόλο στα συλλογικά όργανα του κλάδου, συμμετέχοντας στο Διοικητικό Συμβούλιο του Μελισσοκομικού Συλλόγου Λαμίας. Όπως εξηγεί ο ίδιος, «ο σύλλογος εργάζεται για την πιστοποίηση του μελιού βελανιδιάς της περιοχής με γεωγραφική ένδειξη, μια πρωτοβουλία που αναμένεται να προσδώσει σημαντική υπεραξία στο προϊόν και να ενισχύσει τη θέση του στις αγορές.

Επίσης, μία από τις σημαντικότερες πρωτοβουλίες που βρίσκονται σήμερα σε εξέλιξη είναι η προσπάθεια δημιουργίας μελισσοκομικού πάρκου στην περιοχή. Ο στόχος είναι να δημιουργηθεί ένας επισκέψιμος χώρος με μελισσοκομικά φυτά και εκπαιδευτικές δράσεις για μαθητές και πολίτες, ενισχύοντας την περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση και την προβολή της τοπικής παραγωγής».

Οι δυσκολίες και οι προοπτικές

Ο Χρήστος δεν κρύβει τον προβληματισμό του για τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι νέοι παραγωγοί. Όπως εξηγεί ο ίδιος, «ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια για την ανάπτυξη του κλάδου είναι η απουσία ισχυρών συλλογικών σχημάτων. Πολλές φορές υπάρχουν σημαντικές εμπορικές ευκαιρίες στο εξωτερικό, τις οποίες ένας μεμονωμένος παραγωγός αδυνατεί να καλύψει.

Η δημιουργία ομάδων παραγωγών θα μπορούσε να επιτρέψει τη συγκέντρωση επαρκών ποσοτήτων προϊόντος, τη βελτίωση των τιμών και τη διείσδυση σε νέες αγορές». Η εμπειρία του από τη συμμετοχή σε ομάδα παραγωγών στον τομέα της ελιάς τον έχει πείσει για τα οφέλη της συνεργασίας. Γι’ αυτό και θεωρεί ότι αντίστοιχα σχήματα μπορούν να δώσουν σημαντική ώθηση και στη μελισσοκομία.