Αρκαδία: Νέο κεφάλαιο για τις 37 καταβόθρες της περιοχής

Στη δημοσιότητα ήρθαν για μία ακόμη φορά οι καταβόθρες της Αρκαδίας, οι οποίες εξυπηρετούν τις ανάγκες του Αναβάλου και άλλων πηγών, μέσω των οποίων αρδεύεται η Αργολίδα και, σύντομα, η Βόρεια Κυνουρία. Αυτή τη φορά, ωστόσο, το ενδιαφέρον δεν επικεντρώνεται σε κάποιο αίτημα που σχετίζεται με την άρδευση ή την ύδρευση, αλλά στην ανάδειξη του μοναδικού συστήματος των 37 καταβοθρών, που διαχειρίζεται το νερό με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο και αποτελεί πόλο έλξης δεκάδων επισκεπτών, οι οποίοι επιθυμούν να βιώσουν τη ξεχωριστή ομορφιά των λιμνών που έχουν σχηματιστεί από αυτές.

Αφορμή για τη νέα προβολή αποτέλεσαν όσα καταγράφηκαν στην καταβόθρα της Νεστάνης. Σύμφωνα με όσα ανέφερε ο προϊστάμενος του Τμήματος Τουρισμού του Δήμου Τρίπολης, Θοδωρής Τσάμης:

«Η καταβόθρα της Νεστάνης είναι μία από τις πολυάριθμες καταβόθρες του Μαντινειακού Οροπεδίου. Όπως τεκμηριώνει και η πρόσφατη δράση του ΣΠΕΛΕΟ, συγκεντρώνει χαρακτηριστικά που σπανίως συνυπάρχουν: μεγάλο ανεπτυγμένο μήκος, αποδεδειγμένη υδρογεωλογική συνέχεια, τεχνικές προκλήσεις αιχμής και ισχυρό πολιτισμικό – μυθολογικό υπόβαθρο».

Σύμφωνα με τα δεδομένα που παρουσιάστηκαν το Σάββατο 20 Δεκεμβρίου στο Κοινοτικό Μέγαρο της Νεστάνης, η καταβόθρα θα μπορούσε να εξελιχθεί στο μεγαλύτερο σπήλαιο της Ελλάδας, καθώς η υπόγεια διαδρομή της υπολογίζεται, σε ευθεία γραμμή, στα 27 χιλιόμετρα.

Στη συνέχεια, ο Θοδωρής Τσάμης προχώρησε ένα βήμα παραπέρα, τονίζοντας: «Ιδιαίτερη βαρύτητα στο εγχείρημα προσδίδει η υδρογεωλογική σύνδεση της καταβόθρας της Νεστάνης με τον Ανάβαλο της Αργολίδας, που ποτίζει τον κάμπο της περιοχής. Πρόκειται για μια σύνδεση που επιβεβαιώνεται τόσο από τις αρχαίες μαρτυρίες όσο και από τις σύγχρονες ιχνοθετήσεις.

Μέσα από οργανωμένες ξεναγήσεις ερμηνείας τοπίου, ο επισκέπτης μπορεί να μάθει γιατί η Μαντινεία δεν πλημμυρίζει μόνιμα, πώς ένα χωράφι συνδέεται με μια πηγή δεκάδες χιλιόμετρα μακριά, γιατί η ρύπανση σε μία καταβόθρα αφορά ολόκληρη την Πελοπόννησο και πώς οι αρχαίοι, από τον Αριστοτέλη έως τον Παυσανία, είχαν ήδη συλλάβει αυτή την υπόγεια ενότητα. Με αυτόν τον τρόπο, η ξενάγηση μετατρέπεται σε πράξη γνώσης και όχι σε μια απλή περιήγηση».