Στροφή στον ρεαλισμό;
Σαφής ως προς το αφήγημα ήταν η εικόνα που επιχειρήθηκε να δοθεί στη συνέντευξη Τύπου του διοικητή της ΑΑΔΕ, Γιώργου Πιτσιλή, και του υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, Μαργαρίτη Σχοινά. Με απλά λόγια οι δύο άνδρες προέταξαν τη σταθερότητα στις αγροτικές πληρωμές έως το τέλος του 2026 και την αποφυγή των αστοχιών του 2025, όταν καθυστερήσεις και παύσεις καταβολών προκάλεσαν έντονη δυσαρέσκεια στον αγροτικό κόσμο.
Ωστόσο, πίσω από τη γενική εικόνα αισιοδοξίας, που θέλουν να περάσουν, καθώς και σήμερα η οικονομική δυσφορία στον αγροτικό κόσμο χτυπάει κόκκινο, παραμένουν σημαντικά ανοιχτά ζητήματα. Κυριότερο εξ’ αυτών η Ενιαία Αίτηση Ενίσχυσης (ΕΑΕ) 2026, για την οποία ανακοινώθηκε ότι θα ανοίξει στα μέσα Ιουνίου. Την ίδια στιγμή, ιδιαίτερη βαρύτητα δόθηκε στη μετάβαση σε ένα πιο διαλειτουργικό μοντέλο λειτουργίας των υπηρεσιών, με την ενσωμάτωση του ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ να προβάλλεται ως κομβική μεταρρύθμιση.
Πρόκειται για μια εξέλιξη που, τουλάχιστον σε επίπεδο σχεδιασμού, κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση, καθώς μπορεί να ενισχύσει τη διαφάνεια, να βελτιώσει τους ελέγχους και να περιορίσει τις χρόνιες δυσλειτουργίες στη διαχείριση των ενισχύσεων — ζητήματα που έχουν αναδειχθεί επί σειρά ετών από τον αγροτικό χώρο αλλά και από τον ίδιο τον οργανισμό.
Παραμένει, όμως, κρίσιμο το αν θα καταφέρει η ΑΑΔΕ να κατανοήσει σε σύντομο χρονικό διάστημα το ευρωπαϊκό κανονιστικό πλαίσιο. Εδώ θα κριθεί εξάλλου και η ικανότητα ή όχι των συμβουλευτικών που έχουν αναλάβει το έργο αυτό. Σε γενικές γραμμές, η ΑΑΔΕ δείχνει να επιχειρεί – έστω και με κάποια καθυστέρηση – μια πιο ρεαλιστική προσέγγιση των προβλημάτων που χαρακτηρίζουν το σύστημα πληρωμών και ελέγχων. Εξάλλου ο πολιτικός χρόνος στον οποίο αναφέρθηκε ο Υπουργός δεν αφήνει κανέναν ανεπηρέαστο.
Η κατεύθυνση προς την ενοποίηση διαδικασιών και την ενίσχυση της διαλειτουργικότητας μεταξύ των εφαρμογών της ΑΑΔΕ και των μητρώων του ΥΠΑΑΤ αποτελεί ένα θετικό βήμα. Ωστόσο, το κρίσιμο τεστ παραμένει στην πράξη: Αν το νέο μοντέλο θα καταφέρει όχι μόνο να οργανώσει καλύτερα το σύστημα, αλλά και να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη των παραγωγών, μειώνοντας τις καθυστερήσεις και ενισχύοντας τη διαφάνεια των πληρωμών. Εάν θα καταφέρει να διανύσει όχι ένα επικοινωνιακό σπριντ, αλλά ένα μαραθώνιο που χρειάζεται σχέδιο, γνώση και συνέπεια.
