Όταν η τέχνη συναντά τη βιοκαλλιέργεια – Ο «κόκκινος χρυσός» του Γιώργου Κωστούλη

Ο Γιώργος Κωστούλης διατηρεί με τον αδερφό του, Νίκο, και τον γιο του, Αποστόλη-Μάρκο μια οικοτεχνία παρασκευής βιολογικού χυμού ροδιού στη Χάλκη Λάρισας, εφαρμόζοντας όλες τις σύγχρονες προδιαγραφές, που απαιτεί η αγορά και ολοκληρωμένη διαχείριση της παραγωγής, από τη συγκομιδή μέχρι την τυποποίηση.

Επενδύοντας στην ποιότητα του προϊόντος και κόντρα στην τάση της σύγχρονης αγοράς, που προωθεί τη μαζική και συμβατική παραγωγή, ο Γιώργος Κωστούλης, όντας και καλλιτέχνης (μουσικός), σέβεται τη γη και τους καρπούς της και αναζητά τον ορθά σκεπτόμενο καταναλωτή.

Για τις δυσκολίες του χώρου και τον τρόπο παραγωγής και διάθεσης των χυμών ροδιού, μας λέει: «Εγώ και η οικογένειά μου καλλιεργούμε 5.000 δέντρα στη Χάλκη. Από το 2011, και με προτροπή του αδερφού μου, που είναι αγρότης, άρχισα να ασχολούμαι με τα κτήματα, που είχα από τον πατέρα μου και επικεντρώθηκα στις δεντροκαλλιέργειες. Πρόκειται για βιοκαλλιέργειες, όλα βιολογικά δηλαδή, ρόδια πρωτίστως, από τα οποία παράγω χυμό ροδιού. Οι άλλες καλλιέργειες είναι καρύδια και φιστίκια Αιγίνης, κι αυτά βιολογικά καλλιεργημένα.

Παιδικό όνειρο

Είναι ένα όνειρο, που είχα από μικρό παιδί και βιώνω αυτό το γλυκό συναίσθημα, που νιώθεις ασχολούμενος με τη γη. Συγκομίζουμε με πολύ μεγάλη προσοχή τα ώριμα ρόδια και τα οδηγούμε στο εργαστήριο για την ήπια σύνθλιψη. Συνειδητά επιλέγουμε να έχουμε μειωμένη παραγωγή, αλλά με αυτή τη μέθοδο γνωρίζουμε ότι θα παράξουμε ένα πολύ ποιοτικό προϊόν, το οποίο, μόλις το δοκιμάσει ο καταναλωτής, θα το αναζητά διαρκώς.

Ένα μέρος της παραγωγής το εξάγουμε στη Γερμανία και το υπόλοιπο στην ευρύτερη περιοχή του Νομού Λάρισας, ενώ συνεργαζόμαστε και με κάποια καταστήματα ντελικατέσεν. Στη χώρα μας προτιμάμε τα γλυκά ρόδια, όπως και στο Νότο, ενώ όσο ανεβαίνουμε βορειότερα η αγορά αναζητά τα γλυκόξινα. Εμείς καλύπτουμε όλες τις ανάγκες, καθώς καλλιεργούμε και την ποικιλία “Wonderful”, που διακρίνεται για τη γλυκόξινη γεύση και συγκομίζεται τον Οκτώβριο, και την “Άκο”, που χαρακτηρίζεται από γλυκιά γεύση και είναι πρώιμη».

Σε ερώτησή μας «αν αξίζει ο κόπος να ασχολείται κάποιος με τη βιολογική καλλιέργεια και με ένα προϊόν δύσκολο για την αγορά σε περίοδο κρίσης», ο κ. Κωστούλης εμφανίζεται προβληματισμένος, αλλά όχι απογοητευμένος:

«Κάθε χρόνο ολοένα και δυσκολεύει η προσπάθεια και η ανταμοιβή των κόπων μας. Το κόστος παραγωγής αυξάνεται διαρκώς, ιδιαίτερα στη βιολογική γεωργία, όπου τα σκευάσματα είναι πανάκριβα, ενώ αντιμετωπίζουμε μεγάλο πρόβλημα με το εργατικό δυναμικό, καθώς η συγκομιδή του ροδιού συμπίπτει με αυτή του σταφυλιού και ο ανταγωνισμός —με βάση την προσφορά και ζήτηση— αυξάνει το ημερομίσθιο. Εάν δεν είχα μια πολύ ικανή ομάδα γεωπόνων να με συμβουλεύει αποκλειστικά, από την αρχή μέχρι το τέλος της παραγωγής, χωρίς να πουλάει σκευάσματα, δεν ξέρω αν θα επέμενα στην επαγγελματική απασχόληση με τη γη».

Κόστος παραγωγής

Σχετικά με το αυξανόμενο κόστος παραγωγής, ο Χαλκιώτης παραγωγός προσθέτει: «Προσπαθούμε να το αντιμετωπίσουμε με πολύ προσωπική εργασία ή με διάφορες πατέντες όσον αφορά τη διαχείριση των ζιζανίων κ.ά. Δεν θέλουμε να αυξήσουμε την τιμή του προϊόντος, καθώς τα τελευταία χρόνια διατηρούμε μια σταθερή σχέση εμπιστοσύνης με τους καταναλωτές».

Γιατί κάθε χρόνο μειώνονται οι παραγωγοί που ασχολούνται με τη χυμοποίηση ροδιού;

Ο Γ. Κωστούλης είναι ξεκάθαρος: «Δυστυχώς, ο Έλληνας δεν έχει μάθει να πίνει ρόδι και γενικά να το αναζητά. Δεν ξέρω εάν γνωρίζει τις ευεργετικές ιδιότητές του για τον ανθρώπινο οργανισμό. Στο εξωτερικό, πάντως, η ζήτηση του ροδιού είναι ιδιαίτερα αυξημένη. Εμείς συνεχίζουμε να παρασκευάζουμε 100% φυσικό χυμό, χωρίς προσθήκη ζάχαρης ή νερού, και τον διατηρούμε για ένα χρόνο στην κατάψυξη».

Τι θα μπορούσε να κάνει η Πολιτεία για να στηρίξει τους λίγους παραγωγούς που ασχολούνται με την εμπορία του ροδιού;

Ο Γ. Κωστούλης, εμφανώς προβληματισμένος από τη συνολική αγροτική πολιτική που εφαρμόζεται στη χώρα μας, δηλώνει στην «ΥΧ»: «Είναι πολλά αυτά που πρέπει να κάνει η Πολιτεία, που αν τα ανέφερα, έστω και επιγραμματικά, δεν θα έφτανε μια σελίδα. Λείπει η βούληση, ο σχεδιασμός και το όραμα στους κυβερνώντες. Το πιο πρόσφατο και εξοργιστικό είναι η πολιτική του ΕΛΓΑ, που μας εξαίρεσε από την καταβολή αποζημιώσεων, για τις περσινές ζημιές, λόγω καιρικών συνθηκών κι ας πληρώνουμε εισφορές. Για το ίδιο αίτιο φρόντισε να αποζημιώσει —και καλά έκανε— παραγωγούς αχλαδιών, ροδακίνων και κερασιών».